اگر پــايـ ــ ــيز بودم....
کــاش چون پــاييز بودم ، کــاش چون پــاييز بودم
کاش چون پــاييز خاموش و ملال انگيز بــودم
برگهــاي آرزوهايم يکايک زرد ميشـد
آفتاب ديدگانــم سرد ميشد
آسمــان سينـــ ه ام پر درد مــي شد
ناگهــان طوفان ِاندوهي بـــ ه جانم چنگ ميزد
اشکهــايم همچو باران
دامنم را رنگ مـــي زد
وَه ، چـــ ه زيبا بود اگر پــاييز بودم
وحشي و پر شــور و رنگ آميز بودم
شاعري در چشم من مي خواند ، شعري آسمانـــي
در کنار قلب عاشق شعلـــ ه ميزد
در شــرار آتش دردي نهـــاني
نغمه من ...
همچــو آواي نسيم پر شکستـــ ه
عطر ِغم مـــي ريخت بر دلهــاي خستـــ ه
پيش ِرويم
چــهره تلخ زمستاني جوانـــي
پشت ِسر
آشوب تابستان عشقــي ناگهاني
سينـــ ه ام
منزلگـــ ه اندوه و درد و بدگمانــي
کــاش چون پــاييز بودم ، کــاش چون پــاييز بودم
+ نوشته شده در دوشنبه هشتم مهر ۱۳۹۲ ساعت توسط پروانگــــی
|
من می توانم ...